ഞാന്, ദൈവത്തിന് സ്വന്തംനാട്

ഉണ്ടായിരുന്നെനിക്കൊരു നല്ലകാലം
പണ്ടു മാവേലി നാടുഭരിച്ചകാലം.
ഉച്ചനീചത്വങ്ങളൊന്നുമേയില്ലാത്ത,
സമാനസുസുന്ദര സുവറ്ണകാലം.

കൊള്ളയും ചതിയും കൊള്ളിവെയ്പും,
മറ്റു കള്ളത്തരങ്ങളൊന്നുമേയില്ലാതെ
മാലോകരൊന്നായ് വസിച്ചകാലം;

ഇല്ല കരിഞ്ചന്ത പൂഴ്ത്തിവെയ്പും,
അടിപിടിയില്ല വഴക്കുമില്ലാ,
ധറ്ണകളില്ല സമരങ്ങളും,
വേദനയില്ല വിപത്തുമില്ലാ, മറ്റു
വേണ്ടാത്തരങ്ങളങ്ങൊട്ടുമില്ല.

പച്ചപ്പുല്മേടുമരുവികളും
പൊന്കതിര്ചൂടിയ വയലേലയും,
കല്പവൃക്ഷങ്ങളും കായ്കനിയും
തെളിവെള്ളമൊഴുകുന്ന തടിനികളും,
ഇവയെല്ലാം ചേറ്ന്നൊരു കരയായെന്നേ,
മാവേലിനാടെന്നു വിളിച്ചെല്ലാരും

മാവേലിത്തമ്പുരാനസുരനെന്നാകിലും
സ്നേഹിച്ചു പ്രജകളെത്തന്നേക്കാളും.
സത്കീറ്ത്തിമാനായ നല്ലൊരാ-
രാജനെപ്പാതാളലോകം പറഞ്ഞുവിട്ടാ-
രസൂയമുഴുത്തോരക്കൂട്ടരന്ന്.
അന്നു തുടങ്ങിയെന് കാലദോഷം
ഇന്നും തുടരുന്നൊരു ശാപംപോലെ.

ഇന്ന് ഞാന് ദൈവത്തിന് നാടാണെന്ന്
മാലോകരെല്ലാം പുകഴ്ത്തീടുന്നു; പക്ഷേ-
യിവിടെയരങ്ങേറും കാഴ്ചകണ്ട്;
കരയുന്നു മനമെന്റെ കഷ്ടം, കഷ്ടം…!

കള്ളക്കടത്തും കരിഞ്ചന്തയും,
കോഴകള് വാണിഭക്കൂട്ടങ്ങളും,
സമരങ്ങളടിപിടിയത്യാചാരം,
ബന്ദുകള് ധറ്ണകളും; പിന്നെ
വേണ്ടാത്തരങ്ങളൊത്തിരിവേറെ-
യിനിയിതിലേറെയെന്തധപ്പതിക്കാന്…!?

കൊതിക്കുന്നു ഞാനിതൊന്നുമാറി,
വീണ്ടും നന്മ നിറഞ്ഞൊരു
മാവേലിനാടായിത്തീരാന്…..?!

                                   Unnikrishnan Nair