മറന്നു പോകുന്നത്

എനിക്കുതകാത്ത സ്നേഹമേ
ചിരിക്കേണ്ട പല്ലിളിക്കേണ്ട
മലര്‍ന്നുതുപ്പേണ്ട
കണ്ടീല്ലന്നു നടിച്ചു
തട്ടം ഞാത്തേണ്ട
പൊയ്മുഖത്തിന്‍ മേലിനിയും വ്യര്‍ത്ഥം

ആരാലും കടംകൊള്ളുവാനാകില്ല
സ്നേഹം
കലങ്ങളില്‍ വേവില്ല
തേച്ചു നിവര്‍ത്തുവാനാകില്ല
വിത്തൊരുക്കി വളമിട്ട്
കാത്തിരിക്കുവാനാകില്ല
പശമുക്കി വടിപേലെ
വെന്മയുറ്റ വേഷ്ടിയുമാവില്ല

ഭാര്യയാണു നീയെങ്കില്‍
ചാരിത്ര്യ ശുദ്ധിയാവണം
സ്നേഹം

അമ്മയാണു നീയെങ്കില്‍
അമ്മിഞ്ഞ പാല്‍ ചുരത്തേണം
സ്നേഹം

മകളായ് പിറന്നുവീണെങ്കില്‍
അഭിമാന മായ്തുടിക്കേണ,മോരോ
പിതാവിന്‍റെ നെഞ്ചിലും
സ്നേഹം

സോദരീസ്ഥാനം പകര്‍ന്നു
നല്‍കും നിന്‍റെ മാധുര്യ
മൂറുന്ന കിളികൊഞ്ചലായ്
സ്നേഹം

കാമുകിയെങ്കില്‍ പഠിക്കേണം
സാമൂഹ്യ മാനത്യ തെല്ലും
തകര്‍ക്കാത്ത മൂല്ല്യബോധമാം
സ്നേഹം

വേശ്യയണങ്കില്‍ മറയ്ക്കേണം
നഗ്നമേനിനിന്‍ പുത്രന്‍റെ
കാഴ്ച പുറങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം
സ്നേഹം

സാമൂഹ്യ സേവനമൊക്കെയും
ചെയ്തിടാം മറയ്ക്കാത്ത
കണ്ണടയാല്‍ മിഴികളില്‍
സ്നേഹം

മുത്തശ്ശിയായ് നീ പകര്‍ന്നിടും
വേഷത്തില്‍ പഴമൊഴിയായ്
കഥയായ് പരിലാളനയായ്
മധുര ചുപ്മനങ്ങളായ്
തേനൊഴുകണം സ്നേഹം

അറിമെനിക്ക് ആവില്ല
നിക്കിതൊക്കെയും
കാരണം അസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍
മുള്‍മുനയില്‍
പടവാളുയര്‍ത്തി ആടുകയല്ലോ
നിന്നെ നീയാക്കിയ എന്നോട്
എന്‍റെ നട്ടെല്ലിനോട്

                                     Maju Maniyan Nedumudy